บทที่ 341 อคติในใจคนคือขุนเขาลูกใหญ่

บทที่ 341 อคติในใจคนคือขุนเขาลูกใหญ่

"อู้คง เจ้ายังคงไม่เข้าใจคำพูดที่ข้าเพิ่งกล่าวไป!"

"ถังซานจั้งในฐานะที่เป็นจินฉานจื่อกลับชาติมาเกิด ทั้งยังหลอมรวมเข้ากับกายเนื้อและดวงวิญญาณของเผ่ามนุษย์!"

"ด้วยรากฐานอันอุดมสมบูรณ์ของโลกในยามนี้ ขอเพียงเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรากวิญญาณอยู่บ้าง พื้นเพกำเนิดล้วนจะได้รับการเติมเต็มโดยอัตโนมัติ ขีดจำกัดสูงสุดของเขาอย่างน้อยๆ ก็เริ่มต้นที่ขั้นเซียนทองต้าหลัวหุนหยวน!"

"ทว่าหากไม่มีผู้ใดช่วยกระตุ้นดึงศักยภาพของเขาออกมา ขั้นเซียนทองไท่อี่ก็คงเป็นจุดสิ้นสุดของเขาแล้ว!"

"อู้คง เจ้าลองนึกถึงจูปาเจี้ยดูสิ!"

"หากในตอนนั้นไม่ได้เจ้าสองตัวนั้นช่วยกระตุ้นศักยภาพ ป่านนี้เขาจะกลายสภาพเป็นเช่นไร?"