บทที่ 308 ยืมพัดปาเจียว (สอง)

บทที่ 308 ยืมพัดปาเจียว (สอง)

ในยามนี้ ซุนอู้คงหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

และเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงสายตาล้อเลียนจากเหล่าสิ่งมีชีวิตโดยรอบ ซุนอู้คงก็ถึงกับมีความคิดอยากจะตายไปให้พ้นๆ!

เมื่อเห็นว่าเถี่ยซ่านกงจู่ยังคิดจะพูดต่อไป ซุนอู้คงก็เบิกตากว้าง รีบเอ่ยขึ้นทันควัน

"พี่สาว ข้าเรียกท่านว่าพี่สาวเลยก็แล้วกัน ได้หรือไม่"

"ท่านอย่าได้กุเรื่องขึ้นมาเลยจะได้ไหม!"

เถี่ยซ่านกงจู่อุ้มหงไหเอ๋อร์ไว้พลางแค่นเสียงฮึดฮัดกล่าวว่า

"ฮึ!"

"ไม่ได้!"

"ใครใช้ให้เจ้ามารังแกเจ้าตัวน้อยแสนดีของข้ากันเล่า"