กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 283 เขาซือถัวหลิ่ง (สอง)
"ท่านปู่ลิง ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้วจริงๆ ขอรับ!"
ในยามนี้ สิงโตขนเขียวรู้สึกเพียงว่าในใจราวกับมีฝูงม้าควบตะบึงผ่านไปนับหมื่นตัว
"นี่มันชักจะไม่ถูกต้องแล้วกระมัง?"
"มิใช่ว่าข้าควรจะเป็นผู้ที่มาจัดวางเคราะห์กรรมดอกหรือ?"
"ไฉนกลับตาลปัตรเช่นนี้เล่า?"
"พระโพธิสัตว์ ท่านหลอกข้าเสียแล้ว!"
นับแต่งานแต่งตั้งเทพสิ้นสุดลง ทั่วทั้งฝ่ายพุทธล้วนหดหัวอยู่บนเขาหลิงซาน หนีบหางใช้ชีวิตกันอย่างเจียมตัว พวกสิงโตขนเขียวจะไปรู้เรื่องราวภายนอกได้อย่างไร?
ครั้นได้ยินว่าไม่เพียงจะได้ออกมาเตร็ดเตร่ตามใจชอบ แต่ยังมีกุศลบารมีให้กอบโกย พวกสิงโตขนเขียวก็รับภารกิจจัดวางเคราะห์กรรมให้แก่ผู้แสวงคัมภีร์มาโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อย!
ทว่าบัดนี้ สิงโตขนเขียวอยากจะกล่าวเพียงว่า: