กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 257 แคว้นอูจี (1)
ได้ยินดังนั้น ซุนอู้คงก็พยักหน้ารับแล้วเอ่ยว่า:
"ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ เพียงแต่ว่า..."
เมื่อได้ยินคำพูดของซุนอู้คง หัวใจของขุยหนิวก็ดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว
ขุยหนิวกัดฟันกรอด ยื่นมือออกไปทันที... กอดขาของซุนอู้คงเอาไว้แน่น
"พี่ลิง ข้าเรียกท่านว่าพี่ลิงเลยแล้วกัน ได้หรือไม่?"
"พี่ลิง ท่านปล่อยข้าไปเถอะนะ!"
ซุนอู้คงเกาหน้าด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ
"เฮ้อ!"
"เจ้าวัวโง่นี่ช่างน่าเบื่อสิ้นดี ไปได้แล้ว ไป๊!"