บทที่ 229 ข้ามิได้ทรนงองอาจอย่างที่เจ้าคิดจริงๆ เสียหน่อย

บทที่ 229 ข้ามิได้ทรนงองอาจอย่างที่เจ้าคิดจริงๆ เสียหน่อย

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของจูกังเลี่ย จุ่นถีกลับระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาในทันที!

"ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

"จูกังเลี่ย เจ้าพูดจาเช่นนี้ ตัวเจ้าเองยังเชื่อลงหรือ?"

"ยามที่เจ้าร้อนรนอยากเป็นเขยแต่งเข้า เหตุใดเจ้าจึงมิคิดถึงเกาชุ่ยหลัน?"

"ยามที่เจ้าร่วมค่ำคืนอันรื่นรมย์กับสตรีอื่น เหตุใดเจ้าจึงมิคิดถึงเกาชุ่ยหลัน?"

"ยามที่เจ้าเที่ยวเกี้ยวพาราสีสตรีไปตลอดทาง เหตุใดเจ้าจึงมิคิดถึงเกาชุ่ยหลัน?"

"บัดนี้ความตายมาเยือนถึงคอหอยแล้ว ยังจะมาเสแสร้งแกล้งทำเป็นบุรุษผู้ลึกซึ้งในรักต่อหน้าเปิ่นจั้วอยู่อีกหรือ?"

"เจ้าคู่ควรหรือ?"

จูกังเลี่ยกัดฟันแน่นสนิทมิเอื้อนเอ่ยวาจาใดแม้แต่คำเดียว