บทที่ 173 มาถึงพิภพมารสวรรค์

บทที่ 173 มาถึงพิภพมารสวรรค์

เวลาหนึ่งร้อยปีผ่านพ้นไปในชั่วพริบตา

จักรพรรดิมารทั้งสองคนต่างก็แปรเปลี่ยนเป็นสารอาหารหล่อเลี้ยงมหาพันพิภพทั้งสองแห่ง วางรากฐานอันมั่นคงให้แก่การหลอมรวมของทั้งสองพิภพ

เมื่อพิภพทั้งสองเริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกัน การแลกเปลี่ยนไปมาหาสู่ระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรแห่งพิภพราชันโอสถกับพิภพหงฮวางก็เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ

แน่นอนว่า งานชุมนุมเสวนามรรคที่จัดขึ้นทุกๆ หนึ่งหมื่นปีก็ยิ่งคึกคักมีชีวิตชีวามากขึ้น

ทว่าทงเทียนกลับทำตัวเป็นเถ้าแก่ปัดสวะ โยนเรื่องการเทศนามรรคทั้งหมดให้แก่หงจวินและเหลาจื่อไปเสียสิ้น

ส่วนตัวเขาเองนั้น ก็ยังคงเตร็ดเตร่อยู่ในห้วงโกลาหลร่วมกับทงเสวียนต่อไป

ทงเทียนหยิบแผนที่แห่งห้วงโกลาหลออกมา ทั้งสองจึงมุ่งหน้าเร่งรุดต่อไปยังพิภพถัดไป

"ลูกพี่ เป้าหมายต่อไปของพวกเราคือที่ไหนหรือ?"