บทที่ 122 เหลาจื่อรับศิษย์

บทที่ 122 เหลาจื่อรับศิษย์

ได้ยินเช่นนั้น ร่างอวตารมรรคสวรรค์ก็รู้ว่ายามนี้มิใช่เวลาที่จะปิดบัง ทำได้เพียงพูดความจริงตามตรง

"คราวมหาสงครามในตอนนั้น ข้ามิได้ยืมซากศพของจู่หลงมาใช้หรอกหรือ!"

"นึกไม่ถึงว่าเพียงเวลาสั้นๆ แค่นี้ แก่นกำเนิดของโลกจะรั่วไหลออกไปได้!"

หยางเหมยค่อนข้างไม่เข้าใจ ซากศพของจู่หลงเพียงร่างเดียว จะก่อเรื่องยุ่งยากใหญ่หลวงอันใดได้?

ต่อให้เป็นจู่หลงที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็เป็นเพียงเรื่องที่ทุกคนลงมือโจมตีเพียงกระบวนท่าเดียวมิใช่หรือ?

และในยามนี้ ทงเทียนก็เอ่ยรับคำขึ้นว่า

"มหาพันภพในห้วงโกลาหล ก็เปรียบเสมือนปลาตัวหนึ่งในท้องทะเลกว้างใหญ่!"

"การที่แก่นกำเนิดของโลกรั่วไหล ก็เฉกเช่นปลากำลังหลั่งโลหิตออกมาไม่หยุด!"

"ร่างของจู่หลงเดิมทีใช้เพื่ออุดตาสมุทรทะเลบูรพา ป้องกันไม่ให้แก่นกำเนิดรั่วไหล!"