บทที่ 120 อิ๋งเจิ้งจุติสู่โลก

บทที่ 120 อิ๋งเจิ้งจุติสู่โลก

(เนื่องจากเป็นนิยาย อีกทั้งช่วงเวลาห่างกันไม่นาน ข้าพเจ้าจึงเขียนเรื่องราวของร้อยสำนักประชันกับอิ๋งเจิ้งรวมไว้ด้วยกันเสียเลย)

ทารกแรกเกิดอิ๋งเจิ้งเพิ่งจะส่งเสียงร้องไห้ออกมาได้เพียงแอะเดียว ก็ยังไม่ทันได้ลืมตามองดูโลกใบนี้เลยแม้แต่น้อย

พลันเกิดความเจ็บปวดเสียดแทงขึ้นในวิญญาณ ความรู้แจ้งและข้อตระหนักรู้สารพัดที่ทงเทียน ทงเสวียน รวมถึงเหล่าราชันมนุษย์ยุคก่อนๆ ทิ้งไว้ ต่างก็หลั่งไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาในชั่วพริบตา

หากยามนี้อิ๋งเจิ้งสามารถเอื้อนเอ่ยวาจาได้ คาดว่าเขาคงจะกล่าวออกมาอย่างแน่นอนว่า

"ข้ายังเป็นเพียงเด็กอยู่นะ จะไปทานทนต่อแรงกระแทกขององค์ความรู้มหาศาลปานนี้ได้อย่างไรกัน"

แต่น่าเสียดายยิ่งนัก ที่ยามนี้เขาทำได้เพียง

"อ้าบา... อ้าบา..."