บทที่ 109 หรันเติงไท่อี่ขึ้นทำเนียบ

บทที่ 109 หรันเติงไท่อี่ขึ้นทำเนียบ

ไท่อี่คิดจะยื่นมือเข้าขัดขวาง ทว่ากลับถูกหรันเติงรั้งตัวเอาไว้

"ก็แค่เศษสวะที่แม้แต่อารมณ์ของตนเองยังควบคุมไม่ได้ ไยต้องช่วยมันด้วยเล่า"

"ไท่อี่ เจ้าอย่าได้ลืมจุดประสงค์ในทุกสิ่งที่เราทำไป!"

เมื่อได้ยินดังนั้น มือของไท่อี่ที่ยื่นออกไปพลันชะงักค้างในทันที

เน่อจาเห็นว่าทั้งสองคนต่างมิได้ยับยั้งตนเอง ในใจจึงอดมิได้ที่จะบังเกิดความเวทนาขมขื่นขึ้นมาสายหนึ่ง

ก้นบึ้งดวงตาของเน่อจาปรากฏประกายสีแดงชาดขึ้นมาอีกครา!

เน่อจาคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล:

"พวกเจ้าล้วนบีบคั้นข้า เหตุใดพวกเจ้าทุกคนต้องบีบคั้นข้าด้วย"

"ทั้งที่ข้าก็พยายามสะกดข่มจิตมารอย่างสุดกำลังแล้ว เหตุใดพวกเจ้าถึงยังไม่ยอมปล่อยข้าไปเสียที"