บทที่ 95 เน่อจากระหน่ำตีเสวียนตู

บทที่ 95 เน่อจากระหน่ำตีเสวียนตู

"อ๋าวปิ่ง เจ้าที่เป็นเพียงมดปลวกขั้นเซียนทองต้าหลัว บังอาจมาร้องเอาความกับกึ่งอริยะรึ!"

"ใครกันที่มอบความมั่นใจให้เจ้าถึงเพียงนี้?"

กล่าวจบ เสวียนตูก็ลงมืออย่างไม่ลังเล หมายจะส่งอ๋าวปิ่งขึ้นทำเนียบไปก่อนค่อยว่ากัน

ขอเพียงสังหารอีกฝ่ายได้ แล้วตนกลับไปกบดานอยู่ที่เขาโส่วหยาง ทงเทียนจะทำอะไรตนได้?

อย่างไรเสียอาจารย์ของตนก็ไม่มีวันตาย ปล่อยให้ทงเทียนฆ่าระบายโทสะสักสองสามคราก็สิ้นเรื่องมิใช่หรือ?

เทียบกับเรื่องนั้นแล้ว เสวียนตูคิดว่าการส่งศิษย์สำนักเจี่ยขึ้นทำเนียบคงทำให้อาจารย์ของตนเบิกบานใจเสียยิ่งกว่า

ทว่ายังมิทันที่เสวียนตูจะได้ดีใจนาน ก็เห็นดอกบัวสีขาวดอกหนึ่งปรากฏขึ้นมาขวางเบื้องหน้าอ๋าวปิ่งไว้

"เสวียนตู เจ้าใจกล้าไม่เบานี่?"