กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 “ช่างเถอะ อยากจูบก็จูบไป”
ทุกอย่างเป็นอย่างที่เสิ่นอวิ๋นยวนคิดไว้ ตอนออกจากตำหนัก นางไม่ได้ซ่อนกลิ่นอายหรือพรางตัวอีก แต่เดินออกมาอย่างเปิดเผย
ทหารมารสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูชะงักไปเมื่อเห็นนางออกมา ก่อนจะเบนสายตาหนี ทำเหมือนมองไม่เห็นนาง
เห็นทั้งสองมีท่าทีแบบนั้น เสิ่นอวิ๋นยวนก็รู้ว่าต้องมีใครบางคนสั่งพวกเขาไว้แน่
เสิ่นอวิ๋นยวนเบนสายตาหนีด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วเดินไปทางตำหนักชมจันทร์
ระหว่างทางกลับ นางกลับเจอคนผู้หนึ่งเข้า
“คุณหนูเสิ่น”
ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนสีแดงเลือดที่มืดสลัว ชายในชุดดำยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินแห่งหนึ่ง พอเห็นนางเดินมา ดวงตาสีแดงของเขาก็มองมาที่นาง ราวกับตั้งใจมารอนางอยู่ที่นี่