กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 “เจ้ารู้อยู่แล้วมาตลอดใช่ไหม?”
หลังจากเซี่ยเจาเดินเข้ามาในห้อง ทันทีที่ก้าวเข้ามา กลิ่นอายที่คุ้นเคยของเสิ่นอวิ๋นยวนก็ลอยเข้ามาปะทะใบหน้าของเขา
เขาเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ สายตาหยุดอยู่ที่ร่างบอบบางซึ่งกำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะหนังสือไม่ไกลนัก
อย่างไรเสีย เสิ่นอวิ๋นยวนก็เป็นผู้ฝึกตนคนหนึ่ง แม้ตอนนี้นางจะหลับสนิทแล้ว แต่เขาก็ยังกลัวว่าจะทำให้นางตื่น จึงร่ายคาถาพรางกายก่อน ถึงค่อยกล้าเดินเข้าไปใกล้นาง
ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน แสงแดดด้านนอกอบอุ่น มีแสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านชายคาหน้าต่างเข้ามาในห้อง พอดีตกกระทบลงบนร่างหญิงสาวที่ฟุบอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ
นางหลับตาสนิท ใบหน้านั้นแม้ยามหลับก็ยังสวยสะดุดตาเป็นพิเศษ ชวนให้คนมองจนละสายตาไม่ได้