เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 พวกเราไม่ใช่ครอบครัวของเจ้า
“ศิษย์พี่หญิง ฉู่เยว่บอกว่าท่านฝันร้ายหรือขอรับ ฝันเห็นอะไรถึงได้ตกใจขนาดนี้?”
เสียงที่คุ้นเคยดึงสติเสิ่นอวิ๋นยวนกลับมา พอนางรู้สึกตัวอีกที ก็สบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า
ดวงตาคู่นั้นซ้อนทับกับดวงตาเย็นชาที่นางเห็นท่ามกลางทะเลเลือด พอเห็นเด็กหนุ่มยื่นมือเข้ามาหา เสิ่นอวิ๋นยวนก็ยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียง “เพียะ!” ดังขึ้นกลางตำหนักที่เงียบสงัดในตอนนั้น
เสิ่นอวิ๋นยวนรู้สึกเจ็บที่ฝ่ามือ จนกระทั่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาและงดงามของเด็กหนุ่มตรงหน้าชัดๆ นางถึงได้รู้ตัวว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองทำอะไรลงไป
เซี่ยเจามองมือของตัวเองที่ยังไม่ทันได้แตะหน้าผากนาง แต่กลับถูกปัดออกไปเสียก่อน แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า “เจ็บนะ...ศิษย์พี่หญิง”
คำพูดที่แฝงความออดอ้อนอยู่เล็กน้อยของเด็กหนุ่มดังเข้ามาในหูเสิ่นอวิ๋นยวน