เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1422 เครื่องสังเวยห้าอวัยวะภายใน
เว่ยจ้งจวินแก้มัดให้เขา พลางพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็พูดให้กระชับหน่อย”
หลังจากลู่วั่งหมิงถูกแก้มัด เขาก็ขยับแขนขา ก่อนยกมือกุมหน้าผากแล้วพูดด้วยสีหน้าทรมานว่า
“ฉันแค่ออกมาซื้อข้าวสารนิดหน่อย แต่กลับเห็นคนคนหนึ่งมีปราณมรณะสีดำปกคลุมทั่วตัว รู้สึกว่าเขาน่าสงสัยเลยตามเขามาที่นี่ ใครจะคิดว่าหลังจากเขารู้ตัว เขาจะวางกับดักลอบโจมตีฉัน”
“นายอิ่มจนไม่มีอะไรทำหรือไง ถึงได้ตามคนอื่นเขามา แล้วยังโดนวางกับดักอีก โง่หรือเปล่า” เว่ยจ้งจวินอดบ่นเขาไม่ได้หลังฟังจบ
ลู่วั่งหมิงกุมศีรษะพลางพูดว่า “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาจะวางกับดักฉัน... เฮ้อ ปวดหัวชะมัด... เขาเหมือนจะฉีดอะไรบางอย่างให้ฉัน...”
เขาพยุงกำแพงลุกขึ้นยืน สะบัดศีรษะ แล้วกวาดตามองไปรอบด้าน
“เธอปล่อยสัตว์ที่นี่หมดแล้วเหรอ” เมื่อเห็นประตูกรงทุกบานถูกเปิด ภายในว่างเปล่าหมด เขาจึงเอ่ยถาม
เว่ยจ้งจวินมองเขาแวบหนึ่งแล้วถามว่า “นายยังเดินไหวไหม”
ลู่วั่งหมิงพยักหน้า “ยังไหว”