ตอนที่ 387 สันเขามังกรวิจิตร

ตอนที่ 387 สันเขามังกรวิจิตร

เว่ยจ้งจวินสูดจมูกครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “กลิ่นที่ย่างออกมาแบบนี้... ดูท่าคงไม่อร่อยนัก”

หลิงเซียวหดศีรษะออกมาจากใต้ปีก เงยหน้ามองเธอแล้วถามว่า “เธอรู้ได้อย่างไรว่าของที่พวกมันย่างดูไม่อร่อย?”

เว่ยจ้งจวินตอบว่า “ดมเอา”

หลิงเซียว “...”

ตอนนั้นหลัวเฒ่ากล่าวว่า “เราอยู่ไม่ไกลจากสำนักสันมังกรแล้ว จะจัดการหางที่ตามเราอย่างไร?”

เว่ยจ้งจวินตอบว่า “ถึงเวลาตัดมันทิ้งแล้ว”

ยามค่ำคืนอันเงียบสงัดในป่าเขา เงาร่างหนึ่งยืนอยู่บนที่สูงของเนินเขาแห่งหนึ่ง มองไปยังจุดหนึ่งเบื้องล่างจากระยะไกล