กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 224 พ่อลูกจำกันได้
หลังจากซ่งหว่านถือหีบยาเดินเข้ามาในห้องของซ่งอี้ นางมิได้ทำความเคารพเหมือนเช่นเคย หากแต่นั่งลงข้างกายซ่งอี้โดยตรง
ทั้งยังยื่นมือไปแตะหน้าผากของเขา ครั้นยืนยันแน่ชัดว่าไม่มีไข้แล้ว จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ท่านอัครเสนาบดีรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่เจ้าคะ”
ซ่งอี้มองกิริยาเช่นนี้ของซ่งหว่านแล้วกลับชะงักงันไปชั่วครู่
แม่นางเจียงผู้นี้แต่ก่อนที่พบเห็นล้วนรู้กาลเทศะเป็นอย่างยิ่ง ไฉนวันนี้... กลับดูสนิทสนมกับเขาเกินควรไปบ้าง
เพียงแต่ในยามนี้ซ่งอี้มิได้คิดมากอันใดต่อ เพียงฝืนยิ้มออกมาบางเบา
“ดีขึ้นมากแล้ว ลำบากแม่นางเจียงแล้ว”
ทว่าที่ซ่งอี้นึกไม่ถึงก็คือ ในชั่วขณะถัดมา แม่นางเจียงกลับกุมมือของเขาเอาไว้โดยตรง ทั้งยังกำชับเรื่องบาดแผลของเขาทีละประโยค ๆ