กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 365
“หืม? ฝันว่าอะไรเหรอ?”
เย่หยวนไป๋ดูเหมือนกำลังทุกข์ใจอย่างมาก คิ้วขมวดแน่น
“ผมฝันว่าตัวเองถูกลักพาตัว ถูกทำร้ายจนแขนขาหัก แล้วต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนน ผม...”
ก่อนหน้านี้เขาก็เคยฝันแบบเดียวกันมาแล้ว และช่วงนี้ความฝันนั้นก็กลับมาอีกครั้ง
ความสิ้นหวังและความอ้างว้างในความฝันทำให้เขาสะดุ้งตื่นอยู่บ่อยๆ จนแทบไม่ได้หลับได้นอนตลอดทั้งคืน
อันอี้ฉิงขมวดคิ้ว ก่อนจะดุเสียงเบา
“คิดอะไรไร้สาระน่ะ? คิดว่าพี่กับพี่ชายนายไม่มีปัญญาปกป้องนายหรือไง? ใครมันกล้าลงมือกับนายโดยไม่ดูตาม้าตาเรือกัน?”
อารมณ์ของเย่หยวนไป๋หม่นหมองลงมาก
“ในความฝันไม่มีพี่ครับ”