เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 362
เมื่อหมิงชุนเห็นพ่อแม่ ดวงตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมา แต่เขาก็ไม่ได้วิ่งไปหา ยังคงนั่งเด็ดผักอย่างว่าง่าย “พ่อครับ แม่ครับ มากันแล้วเหรอ รอเดี๋ยวครับ ให้ผมตอบคำถามเสร็จก่อน ผมต้องสะสมดอกไม้แดงให้ได้ครับ”
เขาจ้องดอกไม้แดงในกะละมังด้วยสายตาโหยหา
เหยียนหวยชิงรู้สึกปวดใจ “ลูกอยากได้ดอกไม้แดงเหรอ เดี๋ยวแม่ซื้อให้ลูกเองนะ อยากได้เท่าไหร่ก็ซื้อให้หมดเลย”
ในสมัยสาวๆ เธอใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ขาดทั้งความรักและเงินทอง ด้วยความรู้สึกที่อยากชดเชยให้ตัวเองในอดีต ไม่ว่าจะด้านวัตถุหรือจิตใจ เธอจึงตามใจลูกเป็นพิเศษ อยากมอบทุกอย่างในโลกนี้ให้เขา
อันตงไห่ขมวดคิ้ว เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าที่เขายืนกรานจะส่งลูกมาให้พ่อแม่ดูแลนั้นเป็นความคิดที่ถูกต้องแล้ว
ก็เพราะภรรยาและแม่ยายเอาตามใจลูกโดยไม่มีหลักการนี่แหละ ถึงเลี้ยงลูกออกมาจนเอาแต่ใจตัวเองราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์
ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ ลูกที่น่ารักก็คงจะเสียคน อีกอย่างเขาก็ไม่มีเวลาอบรมสั่งสอนลูก นี่จึงเป็นทางเลือกเดียวที่เขาทำได้