เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 358
ที่สนามบิน ผู้คนเดินขวักไขว่ ผู้โดยสารแต่ละกลุ่มทยอยเดินออกมาเหมือนสายน้ำที่ไหลหลั่ง
เด็กน้อยน่ารักสองคนในชุดเหมือนกันเปี๊ยบยืนอยู่ที่ทางออก ใบหน้าขาวผ่องดูนุ่มนิ่มราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ดวงตากลมโตดุจผลองุ่นสีดำจับจ้องมองผู้คนที่เดินออกมาตาละห้อย ผู้โดยสารที่เดินผ่านไปต่างอดไม่ได้ที่จะหยุดมอง แหม เด็กอะไรช่างน่ารักขนาดนี้ เห็นแล้วอยากจะลักพาตัวกลับไปเลี้ยงที่บ้านเสียจริง
ทว่าพอเห็นเหล่าชายชุดดำที่คอยคุ้มกันอยู่รอบตัวพวกเขาก็ได้แต่พับเก็บความคิดนั้นไปโดยปริยาย ไม่กล้าคิดอะไรเกินเลยแม้แต่น้อย
เด็กหญิงตัวน้อยที่มัดจุกสองข้างเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าน่าสงสาร “คุณตาคะ พ่อกับแม่ทำไมยังไม่ออกมาอีกคะ? ซวนซวนคิดถึงพวกเขาจะแย่แล้ว”
น้ำเสียงนั้นช่างนุ่มนวลและน่าเอ็นดูจนบอกไม่ถูก