เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 328
สายลมหนาวพัดโชยในฤดูเหมันต์ ทว่าภายในบ้านกลับอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้อง
อันอี้ฉิงพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แต่ถูกเย่หลานโม่ดึงตัวกลับลงไปนอน “ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ”
เวลาของเขานั้นเป็นนายตัวเอง อยากจะไปเมื่อไรก็ไป ไม่อยากไปก็ไม่มีใครบังคับเขาได้
แต่อันอี้ฉิงนั้นต่างออกไป เธอไม่เคยหวั่นต่อลมฝน ต่อให้ลูกเห็บตกก็ยังต้องออกไปตามเวลา
“อย่ากวนสิ ช่วงเช้ามีประชุม ฉันต้องขึ้นไปพูดด้วยค่ะ”
“มีประชุมทุกวันเลยนะ” เย่หลานโม่พึมพำอย่างไม่สบอารมณ์
อันอี้ฉิงในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงรีบสวมเสื้อผ้า “ช่วยไม่ได้นี่นา ยิ่งใกล้ช่วงเทศกาลตรุษจีน ประชุมก็ยิ่งเยอะ แต่ว่าพอรวมวันหยุดเทศกาลกับวันลาพักร้อนแล้วก็น่าจะได้หยุดประมาณครึ่งเดือนเลยนะ คุณอยากไปเที่ยวที่ไหนไหมคะ?”
เย่หลานโม่ลุกขึ้นนั่งแล้วส่งเสื้อไหมพรมให้เธอ “เราไปเที่ยวทางใต้กันเถอะ”
“ได้สิคะ”