เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 323
แววตาของเสิ่นหยาส่องประกาย ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ “ฉันต้องไปร่วมงานเลี้ยงงานหนึ่งน่ะ เลยอยากได้ชุดราตรีสักชุด เธอช่วยดูให้หน่อยได้ไหม ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอเอง ช่วยหน่อยนะจ๊ะ น้องเสี่ยวอู่”
“เอ๊ะ? ตอนนี้เลยเหรอคะ?” อันอี้ฉิงมองดูเวลา นี่มันก็เย็นมากแล้ว
“ไม่สะดวกเหรอ?” เสิ่นหยาถึงได้สังเกตเห็นคนอื่นๆ ก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา “คุณลุงคุณป้า พี่สะใภ้ คุณป้าเหยียน ทุกคนอยู่กันครบเลยนะคะ งั้นฉันขอเลี้ยงมื้อเย็นทุกคนเลยแล้วกันค่ะ”
คนอื่นยังไม่ทันได้พูดอะไร แม่เหยียนก็แทรกขึ้นมาทันที “พวกวัยรุ่นสมัยนี้ รู้จักแต่จะเที่ยวเล่นกินดื่มไปวันๆ แบบนี้ไม่ได้นะ ต้องหัดเรียนรู้จากหวยชิงบ้านฉันสิ เขาขยันทำงาน หนักเอาเบาสู้ แถมยังใฝ่รู้……”
เหยียนหวยชิงรีบพุ่งเข้าไปเอามือปิดปากแม่ของตนทันที เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาเต็มหน้าผาก เพิ่งจะมาปักกิ่งได้ไม่กี่วัน แม่ของเธอก็เกือบจะทำให้ทุกคนโกรธเคืองกันหมดแล้วจริงๆ ให้ตายสิ