เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 321
มิสเตอร์คาเลบยิ้มตอบ แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าสายตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความรำคาญ
“แน่นอนครับ”
สายตาเขากวาดมองไปทั่วฝูงชนแต่ก็ยังไม่เห็นร่างที่คุ้นเคย จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
หึ ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนกันไง ปากของผู้หญิงก็เหมือนคำลวงโลก
เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าถึงเวลาสมควรแล้วจึงเตรียมจะลุกขึ้น
ในจังหวะนั้นเอง อันอี้ฉิงก็รีบวิ่งเข้ามาและแหวกฝูงชนตรงมาหา “ขอโทษทีค่ะ ฉันมาสาย”
มิสเตอร์คาเลบแค่นเสียงเย็นชา “ทำตัวกับเพื่อนแบบนี้ ความจริงใจของเธอน้อยไปหน่อยนะ”
อันอี้ฉิงถือถุงใบใหญ่มาสองใบพลางหอบหายใจเล็กน้อย “เพราะมัวแต่ไปตามหาของพวกนี้ค่ะถึงได้ช้า นี่เป็นของขวัญอำลาจากฉันกับสามี ส่วนถุงนี้ของคุณ ส่วนอีกถุงเป็นของคุณแม่ รับไว้ด้วยนะคะ”
หญิงชรายิ้มอย่างเอ็นดู “อะไรหรือจ๊ะ? เปิดดูได้ไหม?”