เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 299
เธอให้เกียรติคนที่มีความคิดเช่นนี้ แต่ก็ไม่ยอมเอาความเสี่ยงมาทิ้งไว้กับตัว
พนักงานเสิร์ฟถือถาดอาหารเดินเข้ามา ก่อนจะเริ่มทยอยวางอาหารลงบนโต๊ะทีละอย่าง
กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารอบอวลไปทั่ว ทั้งเย้ายวนจนแทบอดใจไม่ไหว
อาหารชุดสิบหกจานในกล่องประณีตถูกจัดวางเรียงรายราวกับดอกไม้ที่บานสะพรั่ง แต่ละจานล้วนครบเครื่องทั้งรูป รส กลิ่น และสี กระตุ้นต่อมรับรสอย่างบ้าคลั่ง
อันอี้ฉิงหยิบตะเกียบขึ้นมาพลางกล่าวชวน “ทานข้าวกันก่อนเถอะค่ะ ทานไปคุยไปดีกว่า”
สายตาของจอร์จถูกตรึงไว้ที่จานหนึ่ง “ว้าวๆ วันนี้มีไก่ผัดพริกเสฉวนด้วยเหรอครับ? เยี่ยมเลย ผมต้องกินข้าวสักสองชามแล้วล่ะ”
เมนูนี้ไม่มีอยู่ในรายการอาหารปกติ นอกจากแขกจะเป็นคนระบุสั่งเท่านั้น
อันอี้ฉิงเองก็ชอบทานมากเหมือนกัน แต่เธอมักจะเป็นแผลร้อนในง่ายเวลาทานเผ็ด ทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจเป็นที่สุด
เธอทำได้เพียงทานไปแค่สองคำ “ยังมีเต้าหู้หมินจือที่คุณชอบด้วยนะ”