กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 237
อันอี้ฉิงรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง เธอจ้องมองเขาเหมือนมองคนโง่ “สิ่งที่ทำให้เข้ากระทรวงการต่างประเทศได้ไม่ใช่ความอารมณ์ดีนะคะ แต่เป็นพรสวรรค์ทางภาษาที่ยอดเยี่ยมต่างหาก อีกอย่าง... ฉันยังไม่ได้เป็นนักการทูตค่ะ”
หม่าอวิ๋นสับสนไปหมด มุมปากกระตุกไม่หยุด แบบนี้จะให้คุยต่อไปได้ยังไงกัน?
อันอี้ฉิงหยิบถ้วยชาขึ้นมาเล่น “คุณหม่า มีธุระอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะค่ะ ทุกคนต่างก็ยุ่งกันทั้งนั้น”
หม่าอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึกๆ หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาแล้วเลื่อนไปตรงหน้าอันอี้ฉิงเงียบๆ
อันอี้ฉิงเปิดกล่องออกดู เป็นกุญแจรถยนต์คันหนึ่ง โลโก้นั้นดูคุ้นตามาก
“นี่หมายความว่ายังไงคะ?”
หม่าอวิ๋นยิ้มอย่างประจบ “รถหรูคู่กับคนงาม นี่เป็นของขวัญวันแต่งงานที่มอบให้คุณครับ”
อันอี้ฉิงหมุนกุญแจเล่นพลางยิ้มแต่ไม่ถึงดวงตา “คุณต้องการอะไร?”
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ปฏิเสธ หม่าอวิ๋นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ตอนนี้ยังไม่มีครับ แค่อยากจะสร้างทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง คุณวางใจได้เลยครับ ผมจะไม่สร้างปัญหาให้คุณเด็ดขาด”