กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 232
“เอ่อ ลูกชายเหรอ...” คราวนี้ถึงคิวของเย่หลานโม่ที่ต้องลังเลบ้าง ชื่อนี้ฟังดูอ่อนหวานไปนิดสำหรับเด็กผู้ชาย
หลี่กู่ที่มองมาอยู่ก่อนแล้วยิ้มบางๆ “ถ้าเป็นเด็กผู้ชายก็ชื่อ เย่ จวินอัน แล้วกัน”
ดวงตาของอันอี้ฉิงเป็นประกาย “ชื่อดีมากเลยค่ะ สมกับเป็นคุณตาผู้รอบรู้และเชี่ยวชาญด้านกวีจริงๆ ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ เอาชื่อนี้แหละ”
เธอประจบคุณตาเข้าให้แล้ว เป็นคนรู้จักเอาใจคนจริงๆ
หลี่กู่ยิ้มจนตาหยี “เจ้าตัวดีเอ๊ย”
อันอี้ฉิงทำตัวภูมิใจสุดๆ พร้อมกับโผเข้ากอดเขา “ก็เป็นเจ้าตัวดีที่คุณตาโปรดที่สุดเลยไงคะ”
“ฮ่าๆ” หลี่กู่ลูบผมหลานสาวพลางหัวเราะอย่างมีความสุข
หลี่กู่เริ่มเหนื่อยล้า จึงมีคนมารับตัวเขากลับไปพักผ่อน อันอี้ฉิงมองแผ่นหลังที่ค่อมงอของเขาซึ่งทอดยาวไปตามแสงอาทิตย์ยามเย็น ในใจกลับรู้สึกเศร้าสร้อยขึ้นมาจางๆ
“ร่างกายของคุณตาแย่ลงทุกวันเลยนะคะ”