บทที่ 230

บทที่ 230

สิ่งเหล่านี้มีมูลค่ามหาศาลดั่งทองคำ ทว่าตัวเธอที่เป็นแม่สามีกลับยังไม่เคยได้รับบ้านสักหลังจากลูกชายแท้ๆ ของตัวเองเลย ยังคงอาศัยอยู่ในตึกหอพักรวมที่หน่วยงานจัดสรรให้ ในฐานะผู้หญิงที่หย่าร้าง การได้อยู่บ้านขนาดสี่สิบตารางเมตรก็นับว่าดีมากแล้ว

แต่พอได้เห็นสิ่งของเหล่านี้ เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าสมเพชเหลือเกิน เธอเทียบไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วของอันอี้ฉิงด้วยซ้ำ

อีกฝ่ายใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายขนาดนี้ แล้วเธอล่ะ?

ทว่าเธอก็ไม่มีสิทธิ์จะพูดอะไรแล้ว อีกทั้งการคัดค้านไปก็ไม่มีประโยชน์

การที่ยอมให้เธอมาในวันนี้ก็เพราะไม่อยากให้เสียมารยาทในงาน แต่ถ้าเธอคิดจะอาละวาด คนตระกูลเย่ก็จะไม่ไว้หน้าเช่นกัน และจะส่งตัวกลับทันที

ต่อให้ไม่เต็มใจแค่ไหน เธอก็ทำได้เพียงอดทน อดทนจนใบหน้าเขียวคล้ำไปหมด

หลี่หย่งหลานแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสีหน้าของเธอ ทุกคนต่างรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคนคนนี้ก็แค่ของประดับ เป็นเพียงเครื่องมือที่ทำตามขั้นตอนเท่านั้น