บทที่ 225

บทที่ 225

ข้างนอกลมหนาวพัดกรรโชก แต่ภายในห้องกลับอบอุ่นคุกรุ่นไปด้วยไอระอุ อบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ

อันเป่ยไห่มองน้องสาวที่กำลังนั่งกินหม้อไฟอย่างโง่งม สลับกับใบทะเบียนสมรสสีแดงสองใบในมือ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลง

วันแรกที่เธอกลับมาประเทศ เธอก็แต่งงานไปแล้วงั้นเหรอ?!

ตกลงว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่?

ในใจเขามีถ้อยคำนับพันที่อยากจะพูด แต่เมื่อมองดูแววตาที่สงบนิ่งของอันอี้ฉิง เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจ “เสี่ยวอู่ น้องได้บอกคุณตากับพ่อแม่หรือยัง?”

ท่าทางของอันอี้ฉิงชะงักไปเล็กน้อย ยังเลย!

เธอทำหน้าอ้อนเหมือนเด็กเอาแต่ใจพลางมองไปทางเย่หลานโม่ “เดี๋ยวพี่เย่จะจัดการให้เองค่ะ”

เย่หลานโม่ยิ้มที่มุมปาก “ใช่ครับ เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

อันเป่ยไห่มองดูคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันคู่นี้แล้ว เขายังจะพูดอะไรได้อีก?