บทที่ 219

บทที่ 219

ในยามดึกสงัดที่เงียบเชียบ อันอี้ฉิงวางหนังสือลงแล้วหาวออกมาหนึ่งคำ เธอขยี้ตาพลางดูนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะกดโทรศัพท์ออก หลังจากรอคอยอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

เธอตื่นเต้นขึ้นมาทันที “พี่เย่คะ ฉันคิดถึงพี่ค่ะ”

ทั้งสองตกลงกันว่าจะโทรคุยกันสัปดาห์ละครั้ง ทุกครั้งที่ถึงเวลานี้ อันอี้ฉิงจะมีความสุขเป็นพิเศษ

การเรียนของเธอหนักมาก แต่พอคิดว่าวันที่จะได้กลับบ้านใกล้เข้ามาทุกที เธอก็มีพลังใจเต็มเปี่ยม

อันที่จริงเย่หลานโม่ปรับตัวไม่ได้มากกว่าเธอเสียอีก เมื่อก่อนขอแค่เขาอยากเจอเธอก็สามารถไปหาได้ตลอด

แต่ตอนนี้กลับทำได้เพียงอดทน ความคิดถึงที่มีอยู่เต็มอกไม่มีที่ให้ระบาย

ความคิดถึงที่ฝังลึกถึงกระดูกตามติดเขาไปทุกที่ ทว่าเขากลับพูดออกไปไม่ได้

เพราะกลัวว่าเธอจะยังเด็กและอารมณ์ยังไม่มั่นคง

เขาเอามือกุมหน้าอกพลางสัมผัสได้ถึงความคิดถึงที่ท่วมท้น “งั้นพี่บินไปหาเธอเดี๋ยวนี้เลยดีไหม”