กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 206
อันเป่ยไห่รู้สึกเปรี้ยวในใจขึ้นมาทันที “ชอบที่สุดเลยเหรอ?”
อันอี้ฉิงหัวเราะอย่างร่าเริง “ใช่ค่ะ พี่เย่จะเปิดร้านอาหารจีนให้หนูด้วย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภูมิใจ!
อันเป่ยไห่ลองคำนวณเงินเก็บของตัวเองดูแล้วรู้สึกว่าไม่เลว “พี่ก็เปิดให้เธอได้นะ”
เงินเก็บของพี่น้องตระกูลอันนั้นน่าตกใจมาก ชนิดที่ว่าต่อให้ใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมด
อันอี้ฉิงกลอกตามองบน “พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวิทยาลัยมอนเทอเรย์อยู่ที่ไหน ใช่ไหมล่ะคะ?”
พี่น้องสองคนหยิกแกมหยอกกันเป็นกิจวัตรจนชินเสียแล้ว
อันเป่ยไห่ทำหน้าเศร้าสร้อย “สมัยนี้ถ้าไม่ไปต่างประเทศจะโดนล้อหรือไงนะ? ไม่ได้ละ พี่ต้องไปเข้าอบรมที่ต่างประเทศบ้าง”
กระแสการไปต่างประเทศในปัจจุบันร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนพากันหลั่งไหลออกนอกประเทศมากขึ้นทุกที
อันอี้ฉิงเตือนสติว่า “พี่เข้าทำงานในหน่วยงานรัฐแล้ว ก็ควรทำตัวให้มั่นคงหน่อยเถอะค่ะ ยกเว้นแต่หน่วยงานจะส่งพวกพี่ออกไปอบรมเอง”