กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 200
ถงไห่อินนิ่งเงียบ สีหน้าดูหม่นหมองตลอดมื้ออาหาร เขาใจลอยจนไม่รู้รสชาติอาหารเลย
พี่เหยาที่นั่งอยู่ข้างๆ ชวนคุยอย่างกระตือรือร้น “เสี่ยวอัน ซูชิร้านนี้อร่อยนะ ลองชิมดูสิ”
“ได้ค่ะ” อันอี้ฉิงให้เกียรติด้วยการหยิบซูชิไข่ปูเข้าปาก ข้าวซูชิมีความเหนียวนุ่มกำลังดี สาหร่ายก็กรอบ ไข่ปูเค็มมัน รสชาตินี้มันสุดยอดจริงๆ
“อร่อยค่ะ วัตถุดิบสดมากเลย”
พี่เหยามองไปทางฝั่งตรงข้าม “เสี่ยวถง ทำไมไม่ทานล่ะ?”
ถงไห่อินพยายามรวบรวมสติ “ทานครับ ทาน”
อันอี้ฉิงกินขาปูไปชิ้นหนึ่ง ต้องแกะกินจนมือเลอะเทอะเหนียวเหนอะหนะ
“เดี๋ยวฉันมานะคะ ไปล้างมือก่อน”
ห้องน้ำอยู่ห่างจากห้องส่วนตัวของพวกเขาพอสมควร อันอี้ฉิงเดินอ้อมอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะหาห้องน้ำเจอ