บทที่ 179

บทที่ 179

ในบ้านสี่ประสาน เย่หลานโม่นอนหลับเต็มอิ่มจนตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ พอลืมตาขึ้นมาเขาก็นึกถึงเด็กสาวแสนน่ารักคนนั้น จิตใจพลอยเบิกบานขึ้นมาทันที

ถึงแม้ที่นี่จะเป็นบ้านตระกูลอัน แต่ทุกครั้งที่เขากลับมา เขาก็พักอยู่ที่นี่เสมอ มันไม่ต่างอะไรกับบ้านของตัวเองเลย

พวกเขาพี่น้องก็เหมือนกันหมด ต่างก็ไม่อยากกลับไปที่บ้านอันเย็นชืดหลังนั้น ที่คอยเฝ้าบ้านหลังใหญ่โตว่างเปล่าโดยไร้ซึ่งไออุ่นของคำว่าครอบครัว

ไม่เหมือนที่นี่ ที่คนเยอะแยะคึกคัก เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตมนุษย์ และยังมีบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจ

เขาบิดขี้เกียจก่อนจะพลิกตัวลุกขึ้น เปิดหน้าต่างออกไปก็เห็นทุกคนกำลังขะมักเขม้นอยู่ในลานบ้าน

“ทำอะไรกันน่ะครับ?”

ตอนกลางวันเพิ่งกินมื้อใหญ่ไปแล้ว ตกเย็นยังจะกินอีกเหรอ?

เย่หยวนไป๋เงยหน้าเห็นเขาเข้าก็โบกไม้โบกมือให้รัวๆ “พี่ครับ มานี่เร็วเข้า คืนนี้เรากินบาร์บีคิวกัน แถมยังมีเกี๊ยวด้วยนะ”

ทุกคนต่างก็ชอบกินเกี๊ยว