เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 46 ได้โปรดเถอะครับ พี่สาว
คนกลุ่มหนึ่งยืนพิงขอบประตูห้องนอนมองดูชายหนุ่มที่นอนหมดสติไม่ฟื้นอยู่บนเตียง
“ฉันว่าเราทิ้งเขาไว้ที่นี่เลยดีไหม ยังไงก็ช่วยเขาออกมาแล้วนะ” หลี่มู่ชิงมองหลีหลีพลางลูบคางเสนอความเห็น
“แถมเราก็ไม่รู้ด้วยว่าเขาเป็นคนดีหรือเปล่า ขืนเป็นเหมือนครั้งก่อนขึ้นมาจะเสียเวลาเดินทางเปล่าๆ”
“เสี่ยวชิง เธอพูดอะไรแบบนั้นล่ะ ถ้าเราไปแล้วเขาเกิดไข้สูงจนตายขึ้นมา เราก็ไม่เท่ากับฆ่าเขาหรอกเหรอ?” ไป๋เหยียนเหยียนกล่าว
ชายหนุ่มอายุประมาณสิบแปดสิบเก้าปี ผมสีน้ำตาลเกาลัด ผิวซีดเผือด กะด้วยสายตาแล้วส่วนสูงน่าจะพอๆ กับหลีหลีคือประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร มีความหล่อเหลาแบบคนป่วย ร่างกายมอมแมมจนดูไม่ออกแล้วว่าเสื้อยืดที่สวมอยู่เดิมทีเป็นสีอะไร
เขานอนขดตัวอยู่ใต้กองฟางด้วยเท้าเปล่า มีไข้สูงจนหมดสติไป