เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 41 ธรรมชาติของมนุษย์
สายลมที่พัดมาจากลานบ้านพัดพากลิ่นเหม็นเน่าของศพที่ชวนคลื่นไส้มาด้วย หลีหลีขมวดคิ้ว ดวงตาสีดำมืดจ้องหลิวต้าเว่ยราวกับสัตว์ร้าย ไอสังหารที่กดข่มเอาไว้ดูราวกับพร้อมจะฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ ได้ทุกเมื่อ
หลิวต้าเว่ยสะดุ้งกับสายตาของหลีหลี เขาชะงักไป สีหน้าหื่นกามบนใบหน้ายังไม่ทันเก็บกลับก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้น ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาถึงมองเห็นกลิ่นอายแห่งความตายจากดวงตาสีดำของหลีหลีได้
“เพื่อนของฉันที่นายจับตัวมาอยู่ที่ไหน”
หลีหลีถามซ้ำด้วยน้ำเสียงไม่เร่งไม่ช้า
หลิวต้าเว่ยสะบัดศีรษะ เรียกสติกลับมาจากคำพูดของเธอ ในใจสบถด่าตัวเองว่าเขาถึงกับถูกผู้หญิงคนหนึ่งทำให้ตกใจได้เชียวหรือ
หลิวต้าเว่ยรีบกลับไปทำสีหน้าเหมือนเดิม เขาหัวเราะแหะ ๆ หยิบปืนกลมือขนาดเล็กกระบอกหนึ่งมาจิ้มไหล่หลีหลีแรง ๆ “มัวแต่ชื่นชมสาวสวยจนเกือบลืมธุระสำคัญไปแล้ว”