กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 468 สถานการณ์ภายในเมือง
แสงอาทิตย์ยามเย็นราวม่านแพรสีทองทอดลงบนพื้นดิน ฟางเซิงกับอาร์ม็องด์ก้าวออกจากโบสถ์อันเคร่งขรึมอย่างผ่อนคลาย เงาร่างของเขาอาบไล้ด้วยแสงแดดอุ่น ราวกับได้รับแสงศักดิ์สิทธิ์มาห่อหุ้ม
เมื่อออกจากโบสถ์ ฟางเซิงเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตะวันเจิดจ้าค่อย ๆ คล้อยลงทางตะวันตก เปล่งแสงเจิดจ้าจนย้อมโลกทั้งใบให้เป็นสีทอง เขาอดรำพึงไม่ได้ว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ไม่ทันรู้ตัว เขาก็คุยกับศาสตราจารย์ไคลสต์ในโบสถ์นานกว่าสามชั่วโมงแล้ว