กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462 อสรพิษมังกรเท้าคราม
“หยด... หยด...” เสียงหยดน้ำใสกังวานดังสะท้อนไปมาในถ้ำอันเงียบสงัด ราวกับมีใครเคาะกลองใบเล็กข้างหูไม่หยุด
ฟางเซิงที่นอนอยู่บนพื้นค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วพิงผนังหินเย็นเฉียบและแข็งกระด้าง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้มือยันศีรษะ หลับตาแน่น ค่อย ๆ บรรเทาความไม่สบายตัวเล็กน้อยที่เกิดจากแรงระเบิด
การระเบิดเมื่อครู่อันตรายถึงขีดสุด แต่โชคดีที่ฟางเซิงหนีได้เร็วพอ ไม่ถูกแรงระเบิดตรงจุดศูนย์กลาง ความเสียหายที่ได้รับจึงมีไม่มากนัก