กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 430 รถไฟ—ตัวตลก
ในที่สุดความเหนียวเหนอะหนะที่ชวนให้ขยะแขยงก็จางหายไปจากฝ่าเท้า สายลมยามค่ำคืนพัดแผ่วเบาราวกับมืออันอ่อนโยนที่ลูบไล้แก้มของทุกคน มอบความเย็นสดชื่นให้ทีละน้อย ขณะนี้ทั้งสามคนได้กลับมายืนบนพื้นดินอย่างมั่นคง ความตึงเครียดในใจก็ค่อย ๆ บรรเทาลงและผ่อนคลายขึ้นบ้าง
“ในที่สุดเราก็ก้าวแรกที่ยากลำบากออกมาได้แล้ว ต่อจากนี้ ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าคือเราจะใช้วิธีไหนหยุดรถไฟขบวนนี้” ฟางเซิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องดวงจันทร์เต็มดวงที่แขวนอยู่สูงบนท้องฟ้า สว่างกระจ่างไร้มลทิน ก่อนพึมพำเสียงเบา