กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 368 สิ่งปลอม
ฟางเซิงเดินฝ่าป่าทึบลึกเข้าไปในบริเวณรอบทะเลสาบน้ำตา สายตากวาดมองไปรอบด้าน พยายามหาเบาะแสที่อาจหลงเหลืออยู่ ขณะเดียวกันเขาก็แผ่การรับรู้ของตัวเองออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เงาร่างของท่านผู้เฒ่าอาร์ม็องด์ก็เหมือนถูกป่าแห่งนี้กลืนหายไป ไม่เหลือร่องรอยให้ตามหา
น่าปวดหัวจริง ๆ ร่องรอยของทหารผ่านศึกท่านนี้เหมือนหายวับไปเฉย ๆ ฟางเซิงอดรู้สึกจนใจขึ้นมาไม่ได้ แต่เขารู้ว่าตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากค้นหาไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมายราวกับงมเข็มในมหาสมุทร