กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 347 สูญสิ้นรัศมี
ความรู้สึกเหนียวหนืด เชื่องช้า และอึดอัดพลันผุดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะแทรกซึมเข้าสู่สมองของฉันในชั่วพริบตา
ความรู้สึกฝืดขัดนี้เริ่มจากหนังศีรษะ แล้วแล่นไปตามเส้นประสาทในสมองทั่วร่างอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า ขณะเดียวกัน ความแสบร้อนรุนแรงจนแทบขาดใจก็พลุ่งขึ้นจากส่วนลึกในใจ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังฉีกทึ้งและกัดกินหัวใจของฉันอย่างบ้าคลั่ง…