กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 322 น่าอนาถ
ยูลิสซิสยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น สายตาค่อย ๆ เลื่อนไปยังเงามืดลึกล้ำด้านหลัง ราวกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่ในนั้น
เสียงของเขาทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ คล้ายกำลังพึมพำกับตัวเอง แต่ก็เหมือนจงใจพูดให้ใครบางคนได้ยิน “มารร้ายทำให้ขุนนางคนหนึ่งคลุ้มคลั่งได้สำเร็จอีกแล้ว...ชวนให้รู้สึกอะไรหลายอย่างจริง ๆ!”