กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 302 ทะลวงแนวรบ (4)
ฟางเซิงหรี่ตาลงเล็กน้อย พยายามขับไล่ความคิดอึกทึกที่ดังระงมในหัวออกไป ผู้บัญชาการรู้ดีว่าเวลาของตนเหลือน้อยแล้ว ตอนนี้แค่ยังรักษาสัญญาณชีพไว้ได้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์ จะมัวเสียเวลาได้อย่างไร? เขาเหวี่ยงดาบทหาร พริบตาเดียวก็ประชิดถึงตัวฟางเซิง!
เร็วมาก! ฟางเซิงเบิกตากว้าง เขาแทบจับภาพร่างของชายคนนั้นไม่ได้ ทำได้เพียงเหวี่ยงดาบใหญ่ตามสัญชาตญาณของร่างกาย แล้วบังการโจมตีอันเฉียบคมของอีกฝ่ายได้พอดี