บทที่ 277 พบกัน ‘ครั้งแรก’

บทที่ 277 พบกัน ‘ครั้งแรก’

ฟางเซิงค่อย ๆ ลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมา รู้สึกราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง แสงสลัวรอบตัวกับกลิ่นสดชื่นจาง ๆ ทำให้เขารู้สึกแปลกหน้าอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันเสียงหึ่ง ๆ ในหัวก็ทำให้เขารวบรวมสติไม่ได้ ความทรงจำพร่าเลือนราวกับถูกหมอกปกคลุม

เขาลองขยับนิ้ว หวังจะตื่นจากสภาพประหลาดนี้ แต่กลับพบว่านิ้วมือแข็งทื่อและไม่ยอมทำตาม ฟางเซิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ รวบรวมสติ ความทรงจำที่พร่าเลือนเริ่มชัดขึ้นเล็กน้อย และฉวยโอกาสนี้ปะติดปะต่อเศษเสี้ยวในหัวให้กลายเป็นเรื่องราวที่สมบูรณ์