บทที่ 259 ‘พรหมลิขิต’

บทที่ 259 ‘พรหมลิขิต’

ดวงจันทร์ลอยสูงเด่นกลางฟ้ายามราตรี ดุจจานเงินที่เปล่งแสงนวลอันเงียบสงบ แสงจันทร์โปรยลงบนผืนดิน แต้มทิวทัศน์โดยรอบให้กลายเป็นสีเงินจาง ๆ แม้แต่สนามสังเวียนที่ชาวสเตอร์ใช้หาความสำราญก็ดูสงบงามขึ้นมาหลายส่วน

แสงจันทร์ดุจสายน้ำ สาดลงบนร่างของทั้งสอง โดนัลด์เงยหน้ามองฟ้า หรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องอีกาดำที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้ามืดมิด อัลดริชที่อยู่ข้างกายย่อมสังเกตเห็นความผิดปกติของโดนัลด์ จึงรีบถามขึ้นว่า “เป็นอะไรไป?”