กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 222 สัตว์ประหลาดกิ่งไม้แห้ง
“อืม~” ฟางเซิงส่งเสียงคราง พลางยืดเส้นยืดสายแล้วปัดผ้าคลุมออกจากตัว สายตาค่อย ๆ กลับมาชัดเจนเมื่อมองไปข้างหน้า แต่ภาพตรงหน้าทำเอาเขาอึ้งจนพูดไม่ออก
“นี่มันอะไรกัน? เล่อหว่านเอาอะไรมาใส่ไว้ในโรงช่าง?” เขาพึมพำด้วยความสงสัย โรงงานถูกแบ่งออกเป็นหลายพื้นที่ด้วยเสาสีขาวโปร่งแสงกับแนวกั้นสีขาวที่ดูเลือนรางเช่นกัน มองเผิน ๆ ราวกับมีชั้นภาพพร่ามัวเพิ่มขึ้นมาในโรงงาน
ฟางเซิงลุกขึ้น เก็บผ้าคลุมเข้าไปในมิติ จากนั้นลองแตะแนวกั้นที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด แต่พบว่ามือของเขาทะลุผ่านไปได้ทันที