กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 214 สร้างโรงช่างเวทมนตร์
ล่วงเข้าสู่ช่วงดึกสงัด ในห้องนอนเงียบสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนสองคน จู่ ๆ เล่อหว่านก็ลืมตาตื่น เธอเหลือบมองนาฬิกาข้างตัว เวลาเพิ่งตี 1 พอดี จึงยื่นมือไปตบฟางเซิงที่หลับเป็นตายเบา ๆ อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก ลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับมองเล่อหว่านด้วยดวงตาพร่ามัว ก่อนจะนึกขึ้นได้
“ถึงเวลาแล้ว ไปกันเถอะ” ฟางเซิงลุกจากเตียง เริ่มสวมชุดเกราะ ขณะที่เล่อหว่านสวมเสื้อคลุมยาว แล้วคลุมทับด้วยผ้าคลุมเพื่อปกปิดรูปลักษณ์
ทั้งคู่ลงจากระเบียงตามเคย ก่อนเดินไปตามถนนอันหนาวเหน็บในคืนฤดูหนาว คืนนี้อากาศดี ไม่มีเมฆดำบังแสงจันทร์บนฟ้า และหิมะก็ไม่ตก