กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 196 ความเน่าเปื่อยและความสำราญ
เสียงข่มกลั้นความโกรธดังมาจากด้านหน้าป่าทึบ ตามมาด้วยเสียงปืนหลายนัด
เมื่อแอนดรูว์ได้ยินเสียงนั้น เขาทั้งโล่งใจและเป็นห่วง คนประหลาดทั้งสี่สามารถทะลวงเวทมนตร์ที่ปีศาจตนนั้นวางไว้ได้ในพริบตา คิดดูแล้วก็คงเป็นผู้เหนือสามัญอย่างที่ท่านพ่อเคยพูดถึง ส่วนตอนนี้น้องสาวของเขากลับถือปืนที่เขาซ่อนไว้มาช่วยเขา แบบนี้อันตรายมากแน่
แต่แอนดรูว์เป็นห่วงจนสับสน ไม่ทันคิดเลยว่าตัวเองถูกมัดอยู่ชานเมือง แล้วแอชลีย์หาเขาเจอได้อย่างไร อีกทั้งยังวิ่งนำหน้าพวกเขามาได้ทั้งที่อยู่ไกลขนาดนี้ แถมยังดักหยุดพวกปีศาจได้ก่อน