กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 127 พระแม่แห่งความมืด
ค่ำคืนนี้ ดวงดาวพร่างพราวกับดวงจันทร์ที่แขวนอยู่เหนือท้องฟ้าสีดำช่างงดงาม งดงามจนทำให้คนลุ่มหลง ราวกับเทพีรัตติกาลนิรันดร์ผู้มีผ้าคลุมหน้าคนนั้น…
ภายในโรงแรม เล่อหว่านนอนไม่หลับ เธอไม่ได้สวมผ้าปิดตาสีเงิน จึงลืมตาข้างที่มีแววสดใสจ้องเพดานอย่างเหม่อลอย เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ใหญ่หลวงเกินไป เธอยังย่อยไม่ทัน อีกทั้งความคิดในหัวก็พรั่งพรูไม่หยุด ยิ่งทำให้ข่มตาหลับยากขึ้นไปอีก
“เฮ้อ…” เด็กสาวถอนหายใจเบา ๆ ใบหน้างดงามผุดผ่องเผยความกลัดกลุ้มออกมา จากนั้นเธอก็ลุกพรวดลงจากเตียง เดินไปที่หน้าต่างแล้วมองทิวทัศน์ยามค่ำคืน หวังว่าการชมจันทร์กับท้องฟ้าจะทำให้เบื่อจนเกิดความง่วง