กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 122 ร่ายเวทโดยไม่ต้องสวดร่าย
เสียงของโรแลนด์โศกเศร้าราวกับนกกาเหว่าร่ำไห้จนเลือดซึม ทำให้มาสเตรโลที่ยืนมองอยู่สะท้านใจ เขาไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนรักจะทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้
“ตึง!” โรแลนด์ก้มศีรษะโขกพื้นอย่างแรง เสียงใสกังวานสะท้อนทั่วโถงสวดภาวนา ปลุกมาสเตรโลให้หลุดจากความตกตะลึง เขาหันไปมองโดยไม่รู้ตัว สายตาเหนือสามัญทำให้เห็นรอยร้าวเล็ก ๆ บนพื้น