กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 100 เรื่องจิปาถะยุคทวยเทพ (1)
ความคิดที่ผุดขึ้นมาอีกครั้งระหว่างภาวนาทำให้โรแลนด์รู้สึกผิด เขาเสียใจที่รู้อยู่แล้วว่าผู้คนไม่เป็นมิตรกับมนุษย์ครึ่งอสูร แต่ก็ยังให้นีมอยู่ที่บ้าน เขาลูบท้องน้อย ๆ ของนีมพลางกล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษ ฉันไม่ควรทิ้งเธอไว้คนเดียว…”
คำพูดที่เหลือยังไม่ทันได้เอ่ย นีมก็ขืนตัวลุกขึ้นนั่ง แขนเรียวโอบกอดโรแลนด์ ดึงเขาเข้ามาในอ้อมแขนเล็ก ๆ ของตัวเอง ก่อนพูดอย่างรู้ความว่า “โรแลนด์เป็นคนดี อย่าทำแบบนี้เลย นีมต่างหากที่ไม่ดี พรุ่งนี้นีมจะสวมเสื้อคลุมไปซื้อของ แบบนั้นพวกเขาก็จะมองไม่เห็นหูกับหางของนีม”