กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 67 โลกเบื้องในที่ซ้อนทับกัน
ท้องฟ้ามืดครึ้มกดทับผืนดิน เมฆดำหนาทึบประหนึ่งโซ่ตรวนหนักอึ้ง ล่ามแสงสว่างอันเป็นความหวังไว้จนไม่อาจลอดผ่านแม้แต่น้อย ทำให้ผู้คนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สองข้างถนนเรียงรายด้วยอาคารสไตล์โกธิกที่มียอดแหลมสูงตระหง่าน ส่วนไกลออกไปมีอาคารยอดแหลมสูงยิ่งกว่าให้เห็นเป็นระยะ ไฟภายในอาคารเหล่านั้นสว่างขึ้น แสงสีเหลืองสลัวส่องประสานกับโคมไฟเตี้ย ๆ ริมถนน
เมืองกังหันลมในตอนนี้ (?)