กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 60 หมอกหนาทึบแผ่ขยาย
ขณะขี่ม้าไปตามถนนใหญ่ เล่อหว่านมองดวงอาทิตย์ยามเช้าที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าอยู่ไม่ไกล แล้วถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เธอว่า ทำไมพวกเขาถึงรีบไล่เราไปขนาดนั้น?”
“อาจกลัวว่าเราอยู่ที่นั่นนานไปแล้วจะเปิดโปงพวกเขา”
……
ย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบนาทีก่อน ฟางเซิงตื่นแล้ว แต่งตัวเรียบร้อย เดินออกจากห้อง ก็เห็นวิลเดินออกจากอีกห้องหนึ่งบนชั้นสองพอดี
ฟางเซิงทักทายเขาอย่างเป็นมิตร ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะสนใจ กลับเร่งรัดทันทีว่า “ตื่นแล้วก็รีบพาผู้หญิงที่มาด้วยออกไป เมืองกังหันลมไม่ต้อนรับคนนอก” วาจาของเขาเชือดเฉือนอย่างยิ่ง